FrMaLeV

Allâh’ı zikir, en büyük ibâdettir

Mü’minler girip çıktıkları, oturup kalktıkları her mekânda zikirle meşgul olabilir, hatta olmalıdırlar

Bir hadîs-i şerifte şöyle buyurulmuştur:

“Kim bir yere oturur ve orada Allâh'ı zikretmezse, Allah'tan ona bir noksanlık vardır Kim bir yere yatar, orada Allâh'ı zikretmezse, ona Allah'tan bir noksanlık vardır Kim bir müddet yürür ve bu esnada Allâh'ı zikretmezse, ona Allah'tan bir noksanlık vardır”(1)

Resûlüllah (sav) Efendimiz bu ikazlarıyla, Allâh'ın zikrini kalbine-letâifine vird edinmeyen, bulunduğu mekânı ve zamanı onunla tenvîr etmeyen kimselerin, Allah tarafından rahmet, feyz ve bereket noksanlığına uğratılacağını haber vermektedir

Çok büyük bir ibâdet olan zikri, sadece dil ile yapmak kâfi değildir Aslolan, kalbin ve sair letâifin zikridir

İnsan iki türlü zikreder:

1 Kendi irâdesiyle, şuurlu olarak,

2 İrâde dışı, yani gayr-i irâdî olarak

İnsan, yaptığı bu ikinci kısım zikirden haberdar değildir Her bir a‘zânın, hatta vücudumuzda bulunan her bir zerrenin, her an ihtiyaçları için Cenâb-ı Hakk'ı zikredip, ondan ihtiyaçlarını istemesi gibi Meselâ gözün görmek, kulağın işitmek için ihtiyaçlarını Allâh'a arz etmesi Demek ki insan, irâdî olarak Rabb'ini zikretmese de vücudu ondan uzak kalamıyor, zikrini muntazaman yapıyor Fakat bu zikirler irâde dışı olduğu için, sahibine bir şey kazandırmıyor

Hulâsa, zikirden daha büyük bir şey yoktur “(Habîbim!) Sana vahy olunan kitabı oku Namazı da dosdoğru kıl! Çünkü namaz, edepsizlikten, akıl ve şerîata uymayan her şeyden alıkoyar Allâh'ı zikretmek ise, en büyük (ibâdet)tir Ne yaparsanız Allah bilir”(2) âyet-i celilesi, bu hakikati beyan etmektedir

Rahmeti, ihsânı, lûtuf ve keremi sonsuz ve her an dâim olan Rabb'imizin zikrinden uzak yaşanan bir hayat, mânâsız olduğu gibi, insanı tatminsizliğe götürür

Bütün sıkıntı, stres ve sapıklıkların temelinde ise, kalb huzûrsuzluğu-tatminsizliği vardır; kalbin tatmini, huzûr ve sükûnu ise, ancak Allâh'ı zikirle mümkündür