FrMaLeV

**mumsema** · 16-07-2008

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

Niçin "Kur’âni Hayat"

Her işimizin başı, ortası ve sonu O’nun adıyla ve O’nun adınadır
Hamdimiz ve senamız Allah’adır O Allah ki, özünde merhametli, işinde merhametlidir Sonsuz rahmetin kaynağıdır Vahiyle insana tenezzül buyurmuş, akleden kalplerimizi onunla doyurmuştur
Desteğimiz ve salâtımız, onun vahyini bize aldığı gibi taşıyan, o vahyi taşımakla kalmayıp model bir hayatı yaşayan, insanlık sadakası olan ve insanlığa ucunda ebedi mutluluk bulunan aydınlık bir yol bırakan, bir ömrün vahye nasıl adanacağının sembolü olan, hayatı canlı bir Kur’an olan Rasulullah’adır
Kelamın en yüksek tecellisi vahiydir Varlık, O konuşunca var oldu Tarih, O konuşunca başladı Beşere ruh, O’nun dilini anlasın diye üflendi O ruh içinde irade, akıl ve nutk O’nun kelamı muhatabını bulsun diye verildi Ve insan, O’nu anlasın diye var oldu
Varlığı kelam ile başlatan, insanın serüvenini de kelam ile başlattı Hak ve sorumluluk verdiği insana, hak ve sorumluluklarını nasıl kullanacağını vahiyle öğretti Tarihin eksenine kelamı yerleştirdi İnsana vahiyle yol gösterdi Hayatı inşa etsin diye insanı dünyanın “kalfası” (halife) yaptı Bu kalfa işini iyi yapsın diye, insanı vahyin eliyle inşa etti
İslam Allah’ın kâinatı yönettiği sistemin adı, vahiyse ilahi bir inşa projesiydi Hayat yol, insan yolcuydu, Yolu da yolcuyu da yaratan oydu Yol haritasını belirlemek, yolu ve yolcuyu yaratanın hakkıydı Tüm ilahi vahiyler, kâinat ağacının bu soylu meyvesi var ediliş amacını gerçekleştirsin diye gönderilmişti Ve insanlığın son çevriminde ebedi rehberlik Kur’an suretinde tecelli etmişti,
Son Vahiy, bütün bunların hepsini dört cümlede özetledi:
Er-Rahmân,,,
Alleme’l-Kur’an
halaka’l-insan,
‘allemehu’l-beyân…
O sonsuz merhametin menbaı,,,
Kur’an’ı O öğretti
İnsan türünü O var etti,
ona kendini ifade etme yeteneğini O bahşetti,
Kur’an vahyi, el-Hay olandan, hayatı inşa için, hayatın ta yüreğine inmiş tarifsiz bir hayattı Amacı insanı zulümattan nura, karanlıklardan aydınlığa, bencillikten ben idrakine, içgüdülerin esaretinden ruhun özgürlüğüne, bilinçaltının gayyasından bilincin doruğuna, nefsin köleliğinden ruhun özgürlüğüne çıkarmaktı,
Varlık ağacının bu soylu tohumunun kendini ve elinin değdiğini çürütmesine engel olmaktı Dahası, kendi kendini aşılayarak saflaşmasını, tekamül etmesini, yücelmesini ve potansiyelinin ufuklarına doğru yol almasını sağlamaktı,
Vahyin ve insanın sahibi, bu amacın gerçekleşmesini yasalara bağlamıştı Eğer insan bu yasalara uygun olarak hareket ederse vahiy inşa amacını gerçekleştirecek, değilse insan bu inşadan mahrum kalacaktı Bunun da ilk şartı vahye bir özne olarak yaklaşmaktı Zira vahiy gerçekten özneydi,
Vahiy inşa edicilik fonksiyonunu bihakkın icra edebilme yeteneğine sahip olduğunu muhatabı olan ilk nesil üzerinden isbat etti İnşa ettiği neslin elleriyle hayatı ve dünyayı inşa etti, İnşa ettiği neslin eliyle insanlığın ender gördüğü bir iman hamlesine imza attı
Vahiy bir şeyi daha isbat etti: Eğer bir nesil kendini Kur’an’ın inşasına teslim ederse, Allah da tarihin inşasını o neslin eline teslim ederdi
Yani Kur’an’a nesne olan, tarihe özne olurdu,
Vahyin çırağı olan hayatın ustası olurdu
Vahye teslim olan hayatı teslim alırdı
Hayatının yatağını vahyin belirlemesine izin veren, zamanın yatağını elleriyle belirleme liyakati kazanırdı
Bundan sonra isbat sırası vahyin kendilerine emanet edildiği mümin muhataplardaydı Fakat mümin muhataplar vahiyle inşa olma konusunda her zaman aynı başarıyı sergileyemedi Vahiyle inşa olacaklarına vahyi inşa etmeye kalktılar Vahyin nesnesi olacaklarına vahyi nesneleştirmeye yeltendiler Bunun sonucu çok vahim oldu Kendileri de tarihin nesnesi oldular Bu, vahyi nesneleştirmenin cezasından başka bir şey değildi
Vahyi nesneleştirme süreci şu aşamalardan geçerek gerçekleşti:
Kelimelerin Rabbi kelimelerin kalbine manaları indirmişti ki akleden kalp sahipleri indirilen o manaları anlasınlar, hayatlarına koyarak üretsinler Vahiyle inşa olanlar anlam üretmeyi sürdürdüler Kur’an dilinin tedvini, İslami ilimlerin tedvini, rasyonel bir izahı yapılamayan muhteşem İslam fetihleri, burhan, beyan ve irfan ilim sistemlerinin inkişafı, özgün bir medeniyetin inşası, ortaya konulan devasa ilim mirası, hayatın her alanındaki diğer gelişmeler, hep üretilen bu anlamın bereketli sonuçlarıydı
Fakat bir gün geldi anlam üretilmez oldu Anlam üretilmeyince tüketilirdi Biri diğerinin doğal sonucuydu Üretilemeyen anlamdan oluşan açığı kapatmak için bu kez form yüceltilmeye başlandı Bu sürecin sonucunda vahyin lafzı manasının, manası maksadının üzerine kapatılmış, vahiyle ilişki “yüreğinden okumak” yerine “yüzünden okumaya” indirgenmişti Vahyin sahibi bizden vahyi tertil ile okumamızı emretmişti Tertil ile okuma emri önce tecvid ile okumaya, daha sonra “kaf çatlatmaya” indirgendi
Vahiy elbette tecvit ile okunmalıydı En güzel seslerle süslenmeliydi En güzel hatlarla yazılmalıydı En güzel hurufatla dizilmeliydi En güzel sayfalara basılmalıydı En güzel ciltlerle sıvanmalıydı Büyüt bunlar vahiy için azdı bile Fakat vahiy bunların hiçbiri için gelmemişti Asıl anlamak, yaşamak ve yaşatmak için gelmişti
Bu sürecin sonunda geldiğimiz nokta tam da Kur’an Şairi Mehmet Akif’in dediği noktaydı:
Ya açar Nazm-ı Celilin bakarız yaprağına
Yahut üfler geçeriz bir ölünün toprağına
Bu vahim noktayı vahiy kendi ifadesiyle “mehcur bırakma” olarak adlandırmıştı Bunun açılımı şuydu: Elde taşındığı halde bilinçte taşımama, en yüksek yerlere konulduğu halde hayata koymama, dilde olduğu halde kalbe taşımama, kendisi göz önünde olduğu halde talimatını göz ardı etme, sesi dinlendiği halde sözünü dinlememe, özetle vahye bir “ölü metin” muamelesi yapma…
Vahiy anlamın kaynağı olmaktan işte bu süreçlerden geçerek çıkarıldı Artık o anlamanın konusu değildi Anlamanın konusu olmayan, hayatı nasıl belirlesin? Anlaşılmayan bir hakikat yaşanır mı?
Zaten olan bitenin izahı da buydu: Vahyin hayatsız bırakılması…
Bundan zarar gören vahiy değildi Bundan asıl zararı hayat gördü Ve kıyamet hayat vahiysiz kalınca koptu İnsanlık içine düştüğü şu değersizleştirme ve anlamsızlaştırma girdabından nasıl kurtulacaktı?
Soruların sorusu, sorunların sorunu budur
İdeolojiler birer birer ölüyor Zira ideolojilerin insanlığın yarasına merhem olamayacağı artık ayan beyan anlaşılmış bulunuyor
Değerlerin yerini fiyatlar aldıkça insan biraz daha yok oluyor İnsanın insanlığının kan kaybını ruhtan yoksun güvenlik tedbirleri ve giderek tek tipleşen eğitim politikaları durdurmaya yetmiyor Entelektüel bir katliama dönüşmenin arefesinde olan modern eğitim sisteminin derde deva olamayacağı fena halde anlaşılmış durumda Rahman’ın rahmetinden nasibini almayan bir eğitim ve öğretimin, diplomalı vahşiler yetiştiren bir cangıla dönüşmemesi için hiçbir sebep de yok
Küresel güç merkezlerinin gücü ve güçlüyü yücelten tavırları, ezilenlerin bile güce taptığı hastalıklı bir sonuç üretiyor Rezzak-ı âlemle rızık arasındaki bağı görmezden gelen vahşi dünyevileşme, sebep olduğu krizler zincirine “gıda krizini” de ekleyerek tüy dikmeye hazırlanıyor

Devamı için: [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

16-07-2008	#1
Profil Bilgileri mumsema Reklam www.mumsema.com	Niçin "Kur’âni Hayat" [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...] Niçin "Kur’âni Hayat" Her işimizin başı, ortası ve sonu O’nun adıyla ve O’nun adınadır Hamdimiz ve senamız Allah’adır O Allah ki, özünde merhametli, işinde merhametlidir Sonsuz rahmetin kaynağıdır Vahiyle insana tenezzül buyurmuş, akleden kalplerimizi onunla doyurmuştur Desteğimiz ve salâtımız, onun vahyini bize aldığı gibi taşıyan, o vahyi taşımakla kalmayıp model bir hayatı yaşayan, insanlık sadakası olan ve insanlığa ucunda ebedi mutluluk bulunan aydınlık bir yol bırakan, bir ömrün vahye nasıl adanacağının sembolü olan, hayatı canlı bir Kur’an olan Rasulullah’adır Kelamın en yüksek tecellisi vahiydir Varlık, O konuşunca var oldu Tarih, O konuşunca başladı Beşere ruh, O’nun dilini anlasın diye üflendi O ruh içinde irade, akıl ve nutk O’nun kelamı muhatabını bulsun diye verildi Ve insan, O’nu anlasın diye var oldu Varlığı kelam ile başlatan, insanın serüvenini de kelam ile başlattı Hak ve sorumluluk verdiği insana, hak ve sorumluluklarını nasıl kullanacağını vahiyle öğretti Tarihin eksenine kelamı yerleştirdi İnsana vahiyle yol gösterdi Hayatı inşa etsin diye insanı dünyanın “kalfası” (halife) yaptı Bu kalfa işini iyi yapsın diye, insanı vahyin eliyle inşa etti İslam Allah’ın kâinatı yönettiği sistemin adı, vahiyse ilahi bir inşa projesiydi Hayat yol, insan yolcuydu, Yolu da yolcuyu da yaratan oydu Yol haritasını belirlemek, yolu ve yolcuyu yaratanın hakkıydı Tüm ilahi vahiyler, kâinat ağacının bu soylu meyvesi var ediliş amacını gerçekleştirsin diye gönderilmişti Ve insanlığın son çevriminde ebedi rehberlik Kur’an suretinde tecelli etmişti, Son Vahiy, bütün bunların hepsini dört cümlede özetledi: Er-Rahmân,,, Alleme’l-Kur’an halaka’l-insan, ‘allemehu’l-beyân… O sonsuz merhametin menbaı,,, Kur’an’ı O öğretti İnsan türünü O var etti, ona kendini ifade etme yeteneğini O bahşetti, Kur’an vahyi, el-Hay olandan, hayatı inşa için, hayatın ta yüreğine inmiş tarifsiz bir hayattı Amacı insanı zulümattan nura, karanlıklardan aydınlığa, bencillikten ben idrakine, içgüdülerin esaretinden ruhun özgürlüğüne, bilinçaltının gayyasından bilincin doruğuna, nefsin köleliğinden ruhun özgürlüğüne çıkarmaktı, Varlık ağacının bu soylu tohumunun kendini ve elinin değdiğini çürütmesine engel olmaktı Dahası, kendi kendini aşılayarak saflaşmasını, tekamül etmesini, yücelmesini ve potansiyelinin ufuklarına doğru yol almasını sağlamaktı, Vahyin ve insanın sahibi, bu amacın gerçekleşmesini yasalara bağlamıştı Eğer insan bu yasalara uygun olarak hareket ederse vahiy inşa amacını gerçekleştirecek, değilse insan bu inşadan mahrum kalacaktı Bunun da ilk şartı vahye bir özne olarak yaklaşmaktı Zira vahiy gerçekten özneydi, Vahiy inşa edicilik fonksiyonunu bihakkın icra edebilme yeteneğine sahip olduğunu muhatabı olan ilk nesil üzerinden isbat etti İnşa ettiği neslin elleriyle hayatı ve dünyayı inşa etti, İnşa ettiği neslin eliyle insanlığın ender gördüğü bir iman hamlesine imza attı Vahiy bir şeyi daha isbat etti: Eğer bir nesil kendini Kur’an’ın inşasına teslim ederse, Allah da tarihin inşasını o neslin eline teslim ederdi Yani Kur’an’a nesne olan, tarihe özne olurdu, Vahyin çırağı olan hayatın ustası olurdu Vahye teslim olan hayatı teslim alırdı Hayatının yatağını vahyin belirlemesine izin veren, zamanın yatağını elleriyle belirleme liyakati kazanırdı Bundan sonra isbat sırası vahyin kendilerine emanet edildiği mümin muhataplardaydı Fakat mümin muhataplar vahiyle inşa olma konusunda her zaman aynı başarıyı sergileyemedi Vahiyle inşa olacaklarına vahyi inşa etmeye kalktılar Vahyin nesnesi olacaklarına vahyi nesneleştirmeye yeltendiler Bunun sonucu çok vahim oldu Kendileri de tarihin nesnesi oldular Bu, vahyi nesneleştirmenin cezasından başka bir şey değildi Vahyi nesneleştirme süreci şu aşamalardan geçerek gerçekleşti: Kelimelerin Rabbi kelimelerin kalbine manaları indirmişti ki akleden kalp sahipleri indirilen o manaları anlasınlar, hayatlarına koyarak üretsinler Vahiyle inşa olanlar anlam üretmeyi sürdürdüler Kur’an dilinin tedvini, İslami ilimlerin tedvini, rasyonel bir izahı yapılamayan muhteşem İslam fetihleri, burhan, beyan ve irfan ilim sistemlerinin inkişafı, özgün bir medeniyetin inşası, ortaya konulan devasa ilim mirası, hayatın her alanındaki diğer gelişmeler, hep üretilen bu anlamın bereketli sonuçlarıydı Fakat bir gün geldi anlam üretilmez oldu Anlam üretilmeyince tüketilirdi Biri diğerinin doğal sonucuydu Üretilemeyen anlamdan oluşan açığı kapatmak için bu kez form yüceltilmeye başlandı Bu sürecin sonucunda vahyin lafzı manasının, manası maksadının üzerine kapatılmış, vahiyle ilişki “yüreğinden okumak” yerine “yüzünden okumaya” indirgenmişti Vahyin sahibi bizden vahyi tertil ile okumamızı emretmişti Tertil ile okuma emri önce tecvid ile okumaya, daha sonra “kaf çatlatmaya” indirgendi Vahiy elbette tecvit ile okunmalıydı En güzel seslerle süslenmeliydi En güzel hatlarla yazılmalıydı En güzel hurufatla dizilmeliydi En güzel sayfalara basılmalıydı En güzel ciltlerle sıvanmalıydı Büyüt bunlar vahiy için azdı bile Fakat vahiy bunların hiçbiri için gelmemişti Asıl anlamak, yaşamak ve yaşatmak için gelmişti Bu sürecin sonunda geldiğimiz nokta tam da Kur’an Şairi Mehmet Akif’in dediği noktaydı: Ya açar Nazm-ı Celilin bakarız yaprağına Yahut üfler geçeriz bir ölünün toprağına Bu vahim noktayı vahiy kendi ifadesiyle “mehcur bırakma” olarak adlandırmıştı Bunun açılımı şuydu: Elde taşındığı halde bilinçte taşımama, en yüksek yerlere konulduğu halde hayata koymama, dilde olduğu halde kalbe taşımama, kendisi göz önünde olduğu halde talimatını göz ardı etme, sesi dinlendiği halde sözünü dinlememe, özetle vahye bir “ölü metin” muamelesi yapma… Vahiy anlamın kaynağı olmaktan işte bu süreçlerden geçerek çıkarıldı Artık o anlamanın konusu değildi Anlamanın konusu olmayan, hayatı nasıl belirlesin? Anlaşılmayan bir hakikat yaşanır mı? Zaten olan bitenin izahı da buydu: Vahyin hayatsız bırakılması… Bundan zarar gören vahiy değildi Bundan asıl zararı hayat gördü Ve kıyamet hayat vahiysiz kalınca koptu İnsanlık içine düştüğü şu değersizleştirme ve anlamsızlaştırma girdabından nasıl kurtulacaktı? Soruların sorusu, sorunların sorunu budur İdeolojiler birer birer ölüyor Zira ideolojilerin insanlığın yarasına merhem olamayacağı artık ayan beyan anlaşılmış bulunuyor Değerlerin yerini fiyatlar aldıkça insan biraz daha yok oluyor İnsanın insanlığının kan kaybını ruhtan yoksun güvenlik tedbirleri ve giderek tek tipleşen eğitim politikaları durdurmaya yetmiyor Entelektüel bir katliama dönüşmenin arefesinde olan modern eğitim sisteminin derde deva olamayacağı fena halde anlaşılmış durumda Rahman’ın rahmetinden nasibini almayan bir eğitim ve öğretimin, diplomalı vahşiler yetiştiren bir cangıla dönüşmemesi için hiçbir sebep de yok Küresel güç merkezlerinin gücü ve güçlüyü yücelten tavırları, ezilenlerin bile güce taptığı hastalıklı bir sonuç üretiyor Rezzak-ı âlemle rızık arasındaki bağı görmezden gelen vahşi dünyevileşme, sebep olduğu krizler zincirine “gıda krizini” de ekleyerek tüy dikmeye hazırlanıyor Devamı için: [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevap	son Mesaj
"Hayat Bize Mutlu Olma Şansı Vermedi..."	YapRock	Aşk-Sevgi-Evlilik	2	11-10-2008 18:24
"Allah beni unuttu", "Burası Allah’ın unuttuğu yer!" gibi ifadeleri kullanmak doğru mudur ?	İsmail	İman	6	31-08-2008 15:18
Ve...Adına hayat dediler.."Bunun"	ZEYCANSU	Resimli Şiirler	1	18-03-2008 23:34
"""Elvan ayın atleti adayı---oy vermeye bekliyorum sizleri arkadaşlar"""	syf	Konu Dışı Başlıklar	0	05-05-2007 19:57


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder