FrMaLeV

**herbstregen87** · 06-06-2008

Şaşkınlık içerisindeyiz Karabasan çıkmazında geçen yıllar boyunca; derdini bir türlü kimselere anlatamayan, kemikleşmiş önyargılara karşı rüzgar içerisinde bir gelincik misali yalpalayan kadınlar olarak şaşkınız

Ve bizler, bu kez “içimizde beslediğimiz kötülüğümüzü” itiraf etmek üzere davet ediliyoruz sahneye Kaderin karşısında dimdik ayakta kalmaya mecalimiz tükendi, yorgun argınız Sahnedeki figüranlar olarak, sefil rollerimizi hakkıyla oynadık

Böşörtümüzün gözlerinin ne gördüğü soruluyor artık bizlerden…

“Nefretimizi, kinimizi, yok edici kötülüğümüzü” nasıl anlatsak acaba? Ruhumuza yöneltilen, zehirli oklardan kaçmak için sığındığımız, ölü toprağıyla çizilmiş çemberimizin içinde, yıllarca kurduğumuz intikam planlarından bahsetsek mi? Dışarıdan kulağımıza gelen; aşağılayıcı, hakir gören sesleri, hafızamızın derinliklerinde istiflediklerimizi haykırsak mı yüzlerine? Rolümüzün biçildiği şekliyle, senaryoya en uygun son repliklerimizle, oyunu sona erdirmeli miyiz?

Sahi o başörtülerin gözleri var mıydı?

Örtünün altından bakan gözler taze bir keşif değil öyleyseVe gözlerimiz varsa, kalbimizden yansıyan bir sesimiz de olmalı o halde Ne hissettiğimizi sormak bir yana, bir kez dinlememiş, anlamamış olarak, ezberinizi tekrarladığınız ışıltılı sahnenin büyüsünden ve cezb edici alkışlarından, sarhoş olduğunuz günler geride mi kaldı sahiden?

Sahi aynadaki aksinize bakmaya cesaretli misiniz?

Aynadaki aksinizden, ektiğiniz nefret tohumunun patlayan çiçeklerini toplamayı ümid ediyorsanız, avunuyorsunuz diyebilirim size Çünkü biz o aynanın karşısında hayli bir zamandır gövdemizle ve kalbimizle bekliyoruz Bekleyişimiz sıkıntılı, uğradığımız kötü hezimetin yaraları ağırdı Bir bir inceleme fırsatımız oldu yine de aksimiziYeri geldi aşkı, yeri geldi bir dostu, yeri geldi acı çeken bir kadını gördük aynamızda Kalbimizde bizi var kılan imanlı bir aşkla baktığından gözlerimiz, aynadakini parçalamayı düşünmedik hiçbir zaman Sanıcılı bekleyişimizde, acılarımızla olgunlaştık, aynadaki olmadık Kaç zaman durduk o aynanın karşısında, etrafında kaç tur attık bilmiyorum Kaç kez ümitsiz gözlerle baktık, başörtümüzü doladık saçlarımıza, sarkıttık göğsümüze Sahi kaç kez yıkıldık aynanın karşısında, kaç kez elimizi yüzeyine dokundurup, buzdan camın soğukluğunu aradan kaldırmaya başardık?

Sahi yürekten istiyor musunuz dokunmayı?

Bu bekleyişlerde, bizim gerçeğimizi görenlerle çoğaldık biz aynı zamanda Dokunabildiğimiz, aynanın bizden tarafına geldi Kalbimize bakabilenin, yüreğine bakabildik yalnızca; tanıdık, tazelendik Aşkı daha derinden hissettik ve cismini, ismini, içinden çıkıp geldiği dünyayı incelemedik

Sahi gönülden samimi misiniz?

Belki ilk kez ipekli örtünün düğümlerini çözmeyi bırakıp, sırrına erme cesaretini bulabildiniz Sanrılı düşlerinize yerleşen bir korku humması ile yüzleşmek arifesindesiniz

Gönülden, önyargısız, saf bir bakışla örtünün yanına erdiğinizde ve içinden yayılan aşkı hissettiğinizde, kalbinizi yoran ürkütücü kabustan uyanıp, emin olun ferahlayacaksınız

Aynadaki yansımadan, yeter ki size uzanan ele kalbinizle bir dokunun Dokunun ki aşk; hayatın kıyısında köşesinde itilerek yaşayanların, derin gözlerinden dolsun kalbinize Kalbinizin şefkat pınarlarını örten mil kalksın Aradan buzdan camları, ipekten örtüleri kaldırdığınızda; çıplak gerçeğin ruhumuza nakşolmuş inceliğini hissedeceksiniz

Korkulu yüreklerimiz, gerçek aşkın saf bağışlayıcılığında vuslata erecek Coşkuyla esen şefkat rüzgarı, huzur kokan rengarenk bahar çiçeklerinin, ahengini taşıyacak gamlı gözlerimize

Saliha Atmaca / Renkli _alıntı_

06-06-2008	#1
Profil Bilgileri herbstregen87 Reklam www.mumsema.com	Başörtümün Gözleri Şaşkınlık içerisindeyiz Karabasan çıkmazında geçen yıllar boyunca; derdini bir türlü kimselere anlatamayan, kemikleşmiş önyargılara karşı rüzgar içerisinde bir gelincik misali yalpalayan kadınlar olarak şaşkınız Ve bizler, bu kez “içimizde beslediğimiz kötülüğümüzü” itiraf etmek üzere davet ediliyoruz sahneye Kaderin karşısında dimdik ayakta kalmaya mecalimiz tükendi, yorgun argınız Sahnedeki figüranlar olarak, sefil rollerimizi hakkıyla oynadık Böşörtümüzün gözlerinin ne gördüğü soruluyor artık bizlerden… “Nefretimizi, kinimizi, yok edici kötülüğümüzü” nasıl anlatsak acaba? Ruhumuza yöneltilen, zehirli oklardan kaçmak için sığındığımız, ölü toprağıyla çizilmiş çemberimizin içinde, yıllarca kurduğumuz intikam planlarından bahsetsek mi? Dışarıdan kulağımıza gelen; aşağılayıcı, hakir gören sesleri, hafızamızın derinliklerinde istiflediklerimizi haykırsak mı yüzlerine? Rolümüzün biçildiği şekliyle, senaryoya en uygun son repliklerimizle, oyunu sona erdirmeli miyiz? Sahi o başörtülerin gözleri var mıydı? Örtünün altından bakan gözler taze bir keşif değil öyleyseVe gözlerimiz varsa, kalbimizden yansıyan bir sesimiz de olmalı o halde Ne hissettiğimizi sormak bir yana, bir kez dinlememiş, anlamamış olarak, ezberinizi tekrarladığınız ışıltılı sahnenin büyüsünden ve cezb edici alkışlarından, sarhoş olduğunuz günler geride mi kaldı sahiden? Sahi aynadaki aksinize bakmaya cesaretli misiniz? Aynadaki aksinizden, ektiğiniz nefret tohumunun patlayan çiçeklerini toplamayı ümid ediyorsanız, avunuyorsunuz diyebilirim size Çünkü biz o aynanın karşısında hayli bir zamandır gövdemizle ve kalbimizle bekliyoruz Bekleyişimiz sıkıntılı, uğradığımız kötü hezimetin yaraları ağırdı Bir bir inceleme fırsatımız oldu yine de aksimiziYeri geldi aşkı, yeri geldi bir dostu, yeri geldi acı çeken bir kadını gördük aynamızda Kalbimizde bizi var kılan imanlı bir aşkla baktığından gözlerimiz, aynadakini parçalamayı düşünmedik hiçbir zaman Sanıcılı bekleyişimizde, acılarımızla olgunlaştık, aynadaki olmadık Kaç zaman durduk o aynanın karşısında, etrafında kaç tur attık bilmiyorum Kaç kez ümitsiz gözlerle baktık, başörtümüzü doladık saçlarımıza, sarkıttık göğsümüze Sahi kaç kez yıkıldık aynanın karşısında, kaç kez elimizi yüzeyine dokundurup, buzdan camın soğukluğunu aradan kaldırmaya başardık? Sahi yürekten istiyor musunuz dokunmayı? Bu bekleyişlerde, bizim gerçeğimizi görenlerle çoğaldık biz aynı zamanda Dokunabildiğimiz, aynanın bizden tarafına geldi Kalbimize bakabilenin, yüreğine bakabildik yalnızca; tanıdık, tazelendik Aşkı daha derinden hissettik ve cismini, ismini, içinden çıkıp geldiği dünyayı incelemedik Sahi gönülden samimi misiniz? Belki ilk kez ipekli örtünün düğümlerini çözmeyi bırakıp, sırrına erme cesaretini bulabildiniz Sanrılı düşlerinize yerleşen bir korku humması ile yüzleşmek arifesindesiniz Gönülden, önyargısız, saf bir bakışla örtünün yanına erdiğinizde ve içinden yayılan aşkı hissettiğinizde, kalbinizi yoran ürkütücü kabustan uyanıp, emin olun ferahlayacaksınız Aynadaki yansımadan, yeter ki size uzanan ele kalbinizle bir dokunun Dokunun ki aşk; hayatın kıyısında köşesinde itilerek yaşayanların, derin gözlerinden dolsun kalbinize Kalbinizin şefkat pınarlarını örten mil kalksın Aradan buzdan camları, ipekten örtüleri kaldırdığınızda; çıplak gerçeğin ruhumuza nakşolmuş inceliğini hissedeceksiniz Korkulu yüreklerimiz, gerçek aşkın saf bağışlayıcılığında vuslata erecek Coşkuyla esen şefkat rüzgarı, huzur kokan rengarenk bahar çiçeklerinin, ahengini taşıyacak gamlı gözlerimize Saliha Atmaca / Renkli _alıntı_

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevap	son Mesaj
Kedi Gözleri	Toprak	Kedi ve Köpekler	1	25-06-2008 01:05
oNun gÖzLeRi......	bluecloud	Şiir-Şiirler	0	28-02-2008 14:45
kapansın gözleri...	ZEYCANSU	Aşk Hikayeleri	1	23-02-2008 02:52
Güneşin Gözleri ..	YapRock	Aşk-Sevgi-Evlilik	0	30-01-2008 19:00
Kuşların Gözleri	sen_AY	Kuşlar	2	18-10-2007 19:36


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder

FrMaLeV

Başörtümün Gözleri