FrMaLeV

**ece_nur** · 02-10-2008

İçinizi vakitsiz bir hüzün kaplar aniden Ne olduğunu anlayamaz, bütün gürültülerden kaçıp yalnızlaşmak istersiniz Kaçtıkça çoğalır sesler, yalnızlaştıkça büyür hüznünüz Sebebini bilemediğiniz sımsıcak yaşlar damlar kalbinize aniden Ne çalacak bir kapı, ne yaslanacak bir huzur… Sessizce sıkıntılarınızın içine saklanır, kör karanlıklarda aydınlık ararsınız… Gün aralıklarından uykuya, gece aralıklarından yıldızlara koşarsınız Zaman girdaplarında avare dolaşan vakitsiz bir ayrılığın, gözlerini size kırptığını görürsünüz Ne geriye dönüp geçmişinize kavuşabilir, ne geçmişi terk edip geleceğe gidebilirsiniz Sessizce ağlar, saklanacak bugün ararsınız Bulamaz kahrolursunuz…
…
Hüzünlü… Ağlamaklı… Çaresiz Her şeye meydan okuyan kendimin alışamadığı, ağladığı ilk ayrılıktı Biliyorum bu son gidişin Birbirini gören aynaların içinde uzayan sayısız yollar kadar uzun yolun Dokunsam tutacak kadar yakın, ama hiç dokunamayacağım kadar uzak Sahi, sen hangi aynadan yansıyan gerçeksin? Hangi gecenin yıldızı, hangi yolun yoldaşısın? Sahi, arkasına bakmadan bırakıp giden senmisin?
…
Bilmem! Ne gösterir zaman? İnsanlar, ayrılığa da alışmalı Kader! Üzülme, bazen de ayrılıklardır insanları birbirine kavuşturan Biliyorum Bu son gidişin Artık dönmeyeceksin Arkandan su dökmek bile işe yaramayacak Gözlerinin içinden bana doğru akan görüntü karelerinin içerisinde yer almayacağım artık Nazlı bir kalp olup küsemeyeceğim sana Ürkek bir kelebek gibi konamayacağım yüreciğine Ayrılmak alışmaktan da zormuş!
…
Sabah… Güneşin uyandığı vakitler Çöpçüler güneşle birlikte geceyi süpürüyor sokaklardan Uykulu gözleriyle şehre iniyor insan Apartman kapılarından sayısız kaygılar düşüyor hayata Caddeler… Sokaklar… Arabalar… Çocuklar… Babalar… Anneler… Bu benim adımlarını zamanın kalbinde koşturanları ilk seyredişim İlk duyuşum: emeklerini fabrikalarda, konfeksiyon atölyelerinde kendi elleriyle öğüten adamların çaresiz feryatlarını İlk tanıyışım, akşama kadar biriktirilen umutları, sabaha kadar yutup, yaşama her gün yeni kaygılar düşüren dünyanın dönüşünü
…
Akşam… Güneşin uyuduğu vakitler Güneş camlara çekilen perdelerle yavaşça süzülüyor hayattan Az sonra gecenin koynuna yaslanacak şehir Yaşam, gecenin aralıklarından içeriye süzülen ışık huzmelerinin aydınlığında solunacak Kent, karnına basan her günah adımla biraz daha acı çekecek Kulağına fısıldanan her günah şarkıyla biraz daha çığlık atacak Gece, kendi ruhunun dinginliğinde bile huzur bulamayacak Hayat vurdumduymaz insanların gürültülerinden kendi sesini duyamayacak Kent, içindekilerle birlikte kör bir bıçağa sırtını dayayıp, acılara arabesk ağıtlar yakarak, sancılarıyla birlikte sabahlara kadar sahte bir tebessümle somurtacak!
&
İçimde saklı duran, saklandığım bu şehirde: yaşamsal davranış biçimlerimden geriye "büyümekten değil, içindeki sesi yitirmekten korkan" bir "ben" kaldım Rabbim, ben artık seslerin ortasında sessizliği arayanlardanım Gördüklerimin, yaşadıklarımın sancısını hissedemez oldum Yalvarıyorum, "ölümü unutmadan ellerimden tut" yoksa düşeceğim

--alıntı--

**aygen** · 02-10-2008

Rabbim, ben artık seslerin ortasında sessizliği arayanlardanım Gördüklerimin, yaşadıklarımın sancısını hissedemez oldum Yalvarıyorum, "ölümü unutmadan ellerimden tut" yoksa düşeceğim

aminteşekkürler ece_nur

02-10-2008	#1
Profil Bilgileri ece_nur Reklam www.mumsema.com	Ölümü Unutmadan Elimden Tut Rabbim!! İçinizi vakitsiz bir hüzün kaplar aniden Ne olduğunu anlayamaz, bütün gürültülerden kaçıp yalnızlaşmak istersiniz Kaçtıkça çoğalır sesler, yalnızlaştıkça büyür hüznünüz Sebebini bilemediğiniz sımsıcak yaşlar damlar kalbinize aniden Ne çalacak bir kapı, ne yaslanacak bir huzur… Sessizce sıkıntılarınızın içine saklanır, kör karanlıklarda aydınlık ararsınız… Gün aralıklarından uykuya, gece aralıklarından yıldızlara koşarsınız Zaman girdaplarında avare dolaşan vakitsiz bir ayrılığın, gözlerini size kırptığını görürsünüz Ne geriye dönüp geçmişinize kavuşabilir, ne geçmişi terk edip geleceğe gidebilirsiniz Sessizce ağlar, saklanacak bugün ararsınız Bulamaz kahrolursunuz… … Hüzünlü… Ağlamaklı… Çaresiz Her şeye meydan okuyan kendimin alışamadığı, ağladığı ilk ayrılıktı Biliyorum bu son gidişin Birbirini gören aynaların içinde uzayan sayısız yollar kadar uzun yolun Dokunsam tutacak kadar yakın, ama hiç dokunamayacağım kadar uzak Sahi, sen hangi aynadan yansıyan gerçeksin? Hangi gecenin yıldızı, hangi yolun yoldaşısın? Sahi, arkasına bakmadan bırakıp giden senmisin? … Bilmem! Ne gösterir zaman? İnsanlar, ayrılığa da alışmalı Kader! Üzülme, bazen de ayrılıklardır insanları birbirine kavuşturan Biliyorum Bu son gidişin Artık dönmeyeceksin Arkandan su dökmek bile işe yaramayacak Gözlerinin içinden bana doğru akan görüntü karelerinin içerisinde yer almayacağım artık Nazlı bir kalp olup küsemeyeceğim sana Ürkek bir kelebek gibi konamayacağım yüreciğine Ayrılmak alışmaktan da zormuş! … Sabah… Güneşin uyandığı vakitler Çöpçüler güneşle birlikte geceyi süpürüyor sokaklardan Uykulu gözleriyle şehre iniyor insan Apartman kapılarından sayısız kaygılar düşüyor hayata Caddeler… Sokaklar… Arabalar… Çocuklar… Babalar… Anneler… Bu benim adımlarını zamanın kalbinde koşturanları ilk seyredişim İlk duyuşum: emeklerini fabrikalarda, konfeksiyon atölyelerinde kendi elleriyle öğüten adamların çaresiz feryatlarını İlk tanıyışım, akşama kadar biriktirilen umutları, sabaha kadar yutup, yaşama her gün yeni kaygılar düşüren dünyanın dönüşünü … Akşam… Güneşin uyuduğu vakitler Güneş camlara çekilen perdelerle yavaşça süzülüyor hayattan Az sonra gecenin koynuna yaslanacak şehir Yaşam, gecenin aralıklarından içeriye süzülen ışık huzmelerinin aydınlığında solunacak Kent, karnına basan her günah adımla biraz daha acı çekecek Kulağına fısıldanan her günah şarkıyla biraz daha çığlık atacak Gece, kendi ruhunun dinginliğinde bile huzur bulamayacak Hayat vurdumduymaz insanların gürültülerinden kendi sesini duyamayacak Kent, içindekilerle birlikte kör bir bıçağa sırtını dayayıp, acılara arabesk ağıtlar yakarak, sancılarıyla birlikte sabahlara kadar sahte bir tebessümle somurtacak! & İçimde saklı duran, saklandığım bu şehirde: yaşamsal davranış biçimlerimden geriye "büyümekten değil, içindeki sesi yitirmekten korkan" bir "ben" kaldım Rabbim, ben artık seslerin ortasında sessizliği arayanlardanım Gördüklerimin, yaşadıklarımın sancısını hissedemez oldum Yalvarıyorum, "ölümü unutmadan ellerimden tut" yoksa düşeceğim --alıntı--

02-10-2008	#2
Profil Bilgileri aygen Reklam www.mumsema.com	--->: Ölümü Unutmadan Elimden Tut Rabbim!! Rabbim, ben artık seslerin ortasında sessizliği arayanlardanım Gördüklerimin, yaşadıklarımın sancısını hissedemez oldum Yalvarıyorum, "ölümü unutmadan ellerimden tut" yoksa düşeceğim aminteşekkürler ece_nur

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevap	son Mesaj
çocuk hastalıkları:ANİ BEBEK ÖLÜMÜ SENDROMU: BEŞİK ÖLÜMÜ SENDROMU	Hakan	Çocuk Sağlığı ve Bakımı	1	29-07-2008 20:56
Ani Bebek ölümü Sendromu: Beşik ölümü Sendromu	Hakan	Çocuk Sağlığı ve Bakımı	0	17-07-2008 20:58
tut elimden ayrılık	-Selen-	Aşk-Sevgi-Evlilik	0	04-02-2008 15:24
*Tut elimden ayrıllık*	P®øƒєﻛﻛíøиαL	Şiir-Şiirler	3	13-12-2007 19:11
gel tut elimden..	Princess	Şiir-Şiirler	0	20-06-2007 05:57


Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder

FrMaLeV

Ölümü Unutmadan Elimden Tut Rabbim!!