FrMaLeV

HzEbubekir (sav) hızla odaya girdi
Peygamberimiz (sav) yatıyordu
'Dostum, kalksana' diyordu
Peygamber, gözleri açık hafifçe gülümsüyordu
HzEbubekir (sav) sedirin önünde diz çöktü,
'Kardeşim, kalkar mısın? ' diyordu
'Peygamberim, kalkar mısın? '
Ses yoktu
Peygamberimiz gözleri açık,
Nurlu yüzüyle hafifçe gülümsüyordu
Medine oraya yığılmıştı!
Bütün müslümanlar kapıda bekliyordu

Kapı önünde HzÖmer (sav) ,
Bütün sahabiler bekliyordu
Herkes HzEbubekir'in (sav) dışarı çıkıp,
Ne olduğunu açıklamasını bekliyordu
Sevenlerin yüreğine ateş düşmüştü
Sevenler yanıyordu,
Sanki Medine sessizdi ,
Ama yanıyordu
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
Bir ara,
HzEbubekir (sav) kendine gelir gibi oldu
Resulullah'ın (sav) açık gözlerini,
Eliyle incitmeden kapattı
Üzerini örttü
Bütün gücünü toplayıp,
Sendeleyerek kapıya yöneldi
Kapıda herkes iyi bir haber,
İyi bir şeyler bekliyordu
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
Sonra içeride iken,
HzÖmer'in (sav) gür sesini duymuştu:
'HzPeygamber (sav) yaşıyor, o ölmedi'
'Her kim ki öldü derse, şu kılıcımla'
'Boynunu vuracağım! ' diyordu
HzEbubekir (sav) kalabalığı sıyırıp,
Minbere doğru yöneldi
' Hattaboğlu Ömer (sav) bilesin ki:'
' Her kim ki, Hz Muhammed'e (sav) tapıyor'
' O peygamber ölmüştür! '
' Her kim ki, Yüce Allah'a (cc) tapıyor'
' O Yüce Allah (cc) bakidir, ölümsüzdür! '
Diyerek, yanan yüreklere,
Bir serinlik getirdi
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
İşte o an,
HzÖmer (sav) kılıcını elinden düşürdü
Yıkılmıştı
Birden, içeri odaya daldı
Resulullahı (sav) sedirin üzerinde,
Yatıyor görünce
Bütün gücüyle, bütün sevgisiyle
Kucakladı
Sonra o da, üzerine kapandı
Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu
HzÖmer (sav) hayatında ilk defa,
İki büklüm olmuş hüngür hüngür ağlıyordu
Dışarı çıktığında,
Ağladığını gizlemek için kenara kaydı
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
Daha sonra HzAli (sav) içeri girdi
Yanında HzAbbas (sav) ve oğlu vardı
İçeri kimseyi sokmadılar!
Peygamber (sav) ölmüştü
Vasiyeti üzerine onu HzAli (sav) yıkayacaktı
Üzerindeki elbiseyi çıkarmakta tereddüt etti
Etrafta çıt yoktu
Birden gaipten bir ses,
'Elbiselerini çıkarmadan yıka! '
Diye duyuluverdi
Belli ki HzCebrail (sav) bildiriyordu

Sahabiler,
Medine'deki bütün kuyulardan,
Çekilen suyu elden ele,
Yürekten yüreğe içeriye gönderdiler
Müslümanlar ağlıyordu
Medine ağlıyordu
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

HzAli (sav) yıkayıp kefenlerken
Yanında HzAbbas (sav) ve oğlu vardı
İçeriye girmek için can atan müslümanları,
Odaya almıyorlardı

Cenaze namazına gelmişti sıra,
Kim imam olacaktı
Namazı kim kıldıracaktı?
HzAli (sav) ,
'Hayır! O en büyük imamdı'
'Ona kimse imam olamaz! '
'Herkes kendi kılacak'
'Resululah'a (sav) kimse imamlık yapamaz! '
Diyordu

Bir ara, odadan herkes dışarı çıktı
Sadece yıkanmış ve kefenlenmiş,
Tertemiz Resullah'ın (sav) kendisi kaldı
İşte, o esnada HzCebrail (sav) yardımcı melekleriyle,
Cenaze namazını kıldırıyordu

Yüce Peygamber (sav) her canlı gibi,
Ölmüştü
Ama kendisinden sonra İslam dini,
Çığ gibi büyüyerek
İnanç dolu yürek yürek,
Bu günlere ulaştı
O büyük insan,
Ölümsüzdü