FrMaLeV

Bir müslüman olarak servete ve zenginliğe bakış açımız ne olmalı?

Zengin olmak meşru ve bunun yolu her Müslüman’a açık Ama, umulan netice elde edilemediğinde, hırs ile yahut servet düşmanlığıyla ruha azap çektirmenin de bir mânâsı yok Rahatın yolu “kısmete rıza”dan geçer Servetin huzur getireceği şüphelidir, ama servet düşmanlığının insanı rahatsız ettiği açıktır

Böyle bir duruma düşmemek için, serveti Müslümanca değerlendirmek, ona İslâm’a göre bakmak gerekir İslâm’da ferdî mülkiyet hakkı, meşru yoldan kazanılması şartıyla kabul edilmiş, ihtikâr, hileli satış, kumar, hırsızlık, zorbalık, kısacası kul hakkının her nevi gaspı haram kılınmış

Zaten zarurî ihtiyaç maddeleri, su, ateş, boş otlakiye ferdî mülkiyetten hariç tutulmuş Zekât İslâm’ın beş şartından birisi olmuş; sadaka ve ihsan daima teşvik edilmiş

“Uhud dağı kadar mala sahip olsaydım, Allah yolunda sarf ederdim Ölürken iki kiret (dirhemin on ikide biri) dahi bırakmama gönlüm razı değil” (Hadis-i Şerif

Ve en önemlisi: “İsraf haram kılınmış”

Bir zengin, bütün bu esaslara tam tamına riayet ediyorsa, hayırlı bir insandır ve cemiyete hizmet yolundadır; etmiyorsa kendini aldatmakta, ebedî saadetiyle oynamaktadır

Servet ya meşrudur, alın terinin neticesi, gayretin mahsulüdür, “Doğru ve dürüst tacir, kıyamet gününde sıddıklar ve şehitlerle beraber haşredilecektir” hadis-i şerifindeki müjdeye dahildir Veya, gayr-i meşrudur, haksızdır, üzerinde zulüm damgası vardır Hz Mevlânâ’nın, “Zalimlerin malları uzaktan güzel görünür, ama hakikatte mazlum kanıdır, vebalidir” dediği türdendir

Kazanç meşru ise sahibine düşman olunmaz, gayr-i meşru ise ona heveslenilmez Her iki halde de bizim başkalarıyla fazla işimiz yok demektir Kendi işimize bakmak, hem dünyevî, hem uhrevî saadetimiz için büyük bir gayretin içinde bulunmak durumundayız

Bir hikmet ehli şöyle diyor: “Sadece kendi işine dalmış birisi, haset edecek bir şey bulamaz Çünkü, haset insanı avare eden bir ihtirastır Evde tutacağına sokak sokak gezdirir”